Een online marketeer en tekstschrijver die al een jaar niets online zet?!

Wat een afgang.

Dat kan echt niet.

Ik móet iets publiceren.

Precies die drie zinnen gaan al máánden door mijn hoofd. Maar niet meer dan dat. Actie? Ho maar. Ik omzeil LinkedIn, of lees af en toe een paar posts en klik snel weer weg. Al die ondernemers die successen boeken en gevatte stukjes schrijven. Ik kan het bijna niet lezen. En dat is vreemd. Vooral omdat mijn werk erom draait: ondernemers zichtbaar maken.

Betekent dat dan dat mijn opdrachtgevers het afgelopen jaar allemaal onzichtbaar waren? Gelukkig niet. Mijn werk ging gewoon door. Nieuwe plannen stonden klaar: trainingen had ik eind vorig jaar al uitgewerkt en opgefrist. Op mijn computer dan. Mijn site zweeg als het graf. Die stap om zichtbaar te zijn, tja, die was gewoon één stap te ver. Ik roep altijd dat inspiratie overal is. En dat is ook zo. Maar zin om er iets mee te doen had ik niet. Laat me.

Ik deed gewoon mijn werk. Terwijl ik daarnaast het huis van mijn ouders moest ontruimen. De administratie van mijn vader afrondde. Zijn bankrekening sloot. Want twee jaar na mijn moeder, overleed begin dit jaar ook mijn vader.

Tranen en een brok in mijn keel, toen de laatste spullen van mijn ouders buiten stonden te wachten op het busje van de kringloopwinkel. Daar stond hun leven op de stoep. Ons leven. Het vertrouwde nest waar mijn zussen en ik regelmatig aanwaaiden was tot aan het beton gestript.

Gek genoeg hielden juist het geregel en het doen van die klusjes mij op de been. Want als ik doe, hoef ik even niet te voelen. Maar steeds zat dat monster (wie?) weer op mijn schouder en fluisterde: ik móet iets publiceren. En hoe meer ik van mezelf moest, hoe minder zin ik had.

Toen ik in juni door de Zweedse bossen struinde en in meertjes zwom, begonnen er weer spontane ingevingen te komen. Zat ik ineens een beetje te schilderen. Schreef ik weer korte stukjes. Juist omdat ik even niets moest, ontstond er weer van alles. Ik kreeg weer zin om aan de slag te gaan.

In mijn trainingen zeg ik altijd tegen deelnemers met online schrijfvrees: het toverwoord is doen. Ga iets geheel ‘off topic’ doen en je inspiratie komt vanzelf, bijvoorbeeld de natuur in. Dat je niets moet. Want als ondernemer bepaal je zelf de regels.

Ik wrijf het schaamrood van mijn wangen. Oja, ik moet niets. Dat was ik even vergeten. En precies als ik dat besef, ben ik er ineens weer.

Ergo: in slechte tijden bén ik mijn ideale klant, die het liefst lekker onzichtbaar onder die steen blijft zitten. In goede tijden weet ik dus precies wat diezelfde klant doormaakt. Juist daarom heb ik weer zin om anderen hierbij te helpen. Niks afgang. Soms heb je gewoon iets of iemand nodig die je over die drempel helpt. Want weet je wat het is? Als je besluit om onder die steen vandaan te komen, zie je ineens dat de zon weer schijnt.

 

Als online zichtbaarheid je grootste angst is: 3 november kun je ermee aan de slag! Is jouw team praktisch onzichtbaar, intern of extern? Hebben jullie geen inspiratie, zijn jullie geen schrijvers, of allebei? Ook daar heb ik een in-company reddingsplan voor.  

 

Ik kan wel wat inspiratie gebruiken!

Vul je naam en e-mailadres in en klik op de button.

 

Ik gebruik je e-mailadres alleen om je af en toe van nog meer inspiratie te voorzien. Geen gespam en ik deel je gegevens uiteraard met niemand. Beloofd!

Gelukt! Check je mailbox :-)